Μόλις κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Λήδας Παναγιωτοπούλου “Το ροζ φως και τα εξαίσια φτερά”, από τις εκδόσεις Σμίλη, με εικονογράφηση της Έφης Μάνου.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Το ροζ φως, η λίμνη και άλλοι «ήρωες» δημιουργούν το δικό τους κόσμο στο νέο βιβλίο της Λήδας Παναγιωτοπούλου. Έννοιες ξεχασμένες (;) όπως η αλληλεγγύη, η καλοσύνη, η αγάπη έρχονται να μας θυμίσουν την ύπαρξή τους. Η ομορφιά του κόσμου αναντικατάστατη. Μόνο που θέλει προσπάθεια για να την ανακαλύψουμε εκ νέου και κυρίως να τη σεβαστούμε. Σε μια εποχή που όλα ή σχεδόν όλα έγιναν κάλπικα. ****** «Μεσολάβησε σιωπή και ύστερα το περιστέρι είπε: Χωρίς αγάπη και ομορφιά δεν μπορεί κανείς να αισθανθεί τίποτα. Αλλά χρειάζεται σοφία για να ξέρεις να αγαπάς και να θαυμάζεις. Και η σοφία χρειάζεται προσπάθεια».
Το βιβλίο πωλείται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και στην Γκαλερί Χρυσόθεμις (Καλογρέζης 14, Χαλάνδρι).
Σύντομο βιογραφικό της συγγραφέως
Η Λήδα Παναγιωτοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως φιλόλογος στην ιδιωτική εκπαίδευση.
Βιβλία της:
Η καμήλα, o Ισμάρ και το μπλε πουλί, εκδόσεις Κέδρος - 2005
Ο βατραχούλης, η σαμιαμίδω και η μπλε γωνιά, εκδόσεις Αρμός - 2009
Συμβίωσις αρμονική, εκδόσεις Γράμμα - 2010
Τα τραπέζια που μιλούν (ποίηση σε ζωγραφική Νίκου Οικονομίδη), εκδόσεις Τέχνης Οίστρος - 2015
Η Γκρέτα και το κίτρινο λουλούδι, εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος - 2017
H Χρυσόμυγα και το κίτρινο σύννεφο, εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος - 2020
Η Έφη Μάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Αρχικά σπούδασε παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία (1975-1977) και στη Σχολή Νηπιαγωγών (1977-1978).
Ακολούθησαν σπουδές ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ (1980-1985) κοντά στον Δ. Μυταρά και τον Η. Δεκουλάκο, χαρακτικής κοντά στον Θ. Εξαρχόπουλο και σκηνογραφίας με τον Β. Βασιλειάδη. Συνέχισε τις σπουδές της στο Royal College of Arts του Λονδίνου, με καθηγητή τον Peter de Francia, και στη New York Academy, με καθηγητές τον L. Gervitz –μέθοδος Repin– και τον John Wellington.
Έχει πραγματοποιήσει ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Αθήνα, Σύρος, Γιάννενα, Ηράκλειο, Λουτράκι κ.α.) και στο εξωτερικό (Γερμανία, Αυστρία, Σλοβακία, Ισπανία, Γιουγκοσλαβία, ΗΠΑ [Νέα Υόρκη] κ.α.). Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων (Το πιο αληθινό παραμύθι, εκδόσεις Κέδρος), με τη σκηνογραφία και με μεταφράσεις (σειρά «ανακαλύπτω την τέχνη»: Βαν Γκογκ· Γκογκέν· Ακουαρέλλα· Ιμπρεσσιονισμός ·Προοπτική, εκδόσεις Ερευνητές ·Ένα πορτραίτο του Τζιακομέττι, εκδόσεις Σμίλη · Κάζμπα, εκδόσεις Σμίλη).
Ακολουθεί κριτική του βιβλίου της Λήδας Παναγιωτοπούλου “Το ροζ φως και τα εξαίσια φτερά” από τον Μπάμπη Δερμιτζάκη στο ιστολόγιό του:
Διαβάζοντας το τελευταίο της βιβλίο μου ήλθαν στο μυαλό δυο πράγματα.
Το πρώτο, η αντίληψη των εκπροσώπων του Nouvelle Roman, Rob Grillet και Natalie Sarraut, ότι σε μια λογοτεχνική αφήγηση η παρουσία προσώπων δεν είναι απαραίτητη, και όπου υπάρχει πρέπει να είναι ελάχιστη. Εδώ, δεν βλέπουμε κανένα πρόσωπο.
Το δεύτερο: Η Λήδα ανατρέχει στην περίοδο του ανιμισμού, όπου τα πάντα είχαν ψυχή, και όχι μόνο τα όντα της πανίδας (για αυτό υπάρχει συζήτηση), αλλά και της χλωρίδας, καθώς και των άψυχων όντων.
Ακόμη, εισβάλει στην αφήγησή της το φανταστικό. Κάνουν την εμφάνισή τους φτερά, φτερά αυτόνομα, που δεν ανήκουν σε κανένα πτηνό.
Κεντρικός χαρακτήρας είναι η ροζ ηλιαχτίδα. Άλλα «πρόσωπα» που θα δούμε είναι (με τη σειρά εμφάνισης) η πεταλούδα, (αργότερα πολλές πεταλούδες), η λίμνη, ο ιππόκαμπος, η πέστροφα, σαλιγκάρια, παπαγαλάκια, μια μελωδία, μια νότα, ένα περιστέρι, ένα λουλούδι.
Γλαφυρότατη στην ιστορία της η Λήδα, εναλλάσσει την αφήγηση με το διάλογο, που πιστεύω ότι είναι μια μεγάλη αρετή σε μια πεζογράφημα.
Και φυσικά υπάρχει το σασπένς, εκ των ων ουκ άνευ για τον Syd Field για τη συγγραφή ενός σεναρίου, το οποίο εγώ θα επέκτεινα και στην πεζογραφία. Το ό,τι θα καταφέρει τελικά να βοηθήσει στη διάσωση της παγιδευμένης μέσα στους αγκαθωτούς θάμνους πεταλουδίτσας είναι δεδομένο, όπως γενικά το happy end στην παιδική λογοτεχνία (φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όπως «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα»). Το ζήτημα όμως είναι το πότε και πώς.
Δεν έχει διδακτική πρόθεση η Παναγιωτοπούλου, όμως κάποια διδάγματα ξεχειλίζουν από την αφήγησή της. Θα παραθέσουμε τρία σχετικά αποσπάσματα, και σαν δείγμα γραφής.
«Η φίλη μας ήταν σιωπηλή· ήθελε πάντα να φωτίζει τον κόσμο όσο καλύτερα μπορούσε».
«-Μου αρέσει να νιώθω χρήσιμη και εσείς μου δώσατε την ευκαιρία, απάντησε η ηλιαχτίδα προσέχοντας να κρατάει το φως της σταθερό».
«-Χωρίς αγάπη και ομορφιά δεν μπορεί κανείς να αισθανθεί τίποτα. Αλλά χρειάζεται σοφία για να ξέρεις ν’ αγαπάς και να θαυμάζεις».
Τη λέξη «αγάπη» θα τη συναντήσουμε κάμποσες φορές στο κείμενο.
Ομορφιά, που σε μια μελέτη μου αναρωτιόμουνα τι «αξία επιβίωσης» να έχει, η οποία αποτελεί το θεμέλιο της εξέλιξης.
Συναρπαστική και συγκινητική ιστορία, που κοσμείται με υδατογραφίες της Έφη Μάνου, σε κάποιες από τις αριστερές σελίδες του βιβλίου.
Το οποίο πολύ με συγκίνησε, εύχομαι να είναι καλοτάξιδο.
